مقدمهء مؤلّف الحمد اللّه رب العالمين . و الصلاة و السلام على خير خلقه و أشرف بريّته محمّد و على اهل بيته الطاهرين ، سيّما سيّد الشباب اهل الجنة الامام الحسين ( ع ) . بدون شك نقش تبليغى زنان - به ويژه بانوان خاندان وحى - قبل از واقعهء كربلا و در حين آن و پس از آن بيشترين اثر و نقش را در آگاهى مردم و آشنا ساختن آنها با حقايق امور دارا بود . اين نقش از كوفه آغاز شد . پس از ورود سفير امام حسين ( ع ) در آن شهر همهء مردم او را رها كردند مگر يك زن به نام « طوعه » كه به خود اجازه داد مسلم ( ع ) را به خانه ببرد و از او به نيكوترين وجهى پذيرايىكند . پس از او بانويى است كه به فرزندش فرمان مىدهد امام ( ع ) را يارى كند و به او مىگويد : برو در حضور فرزند رسول خدا پيكاركن تا كشته شوى ؛ و او گفت : « چنين مىكنم » و رفت ؛ حسين ( ع ) به او گفت : پدر اين جوان كشته شده است و شايد مادرش از ميدان رفتن وى ناراضى باشد ، امّا جوان گفت : اى فرزند رسول خدا ( ص ) مادرم ، خود به من فرمان داده است . « 1 » در اين چهارچوب - چهارچوب فداكارى و جانبازى - تاريخ كربلا از بانويى به نام امّ وهب بن عبدالله بن حباب كلبى ياد مىكند كه در كربلا حضور داشت و خطاب به فرزندش مىگفت : « پسرم برخيز و فرزند رسول خدا ( ص ) را يارى كن » . پسر آنقدر جنگيد تا دستانش

--> ( 1 ) . ر . ك . مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 25 .